Kategoria: O wszystkim po trochu

Witam słonecznie i deszczowo – taki mam nastrój pasujący do tego co za oknem.

Przeczytałam komentarze – za wszystkie bardzo dziękuję – i widzę, że na blogu mam całkowitą zgodność jeśli chodzi o długość sukienki 🙂

Chyba powinnam mieć dwie wersje tej kiecki jedną dłuższą a drugą krótszą 😉

 

Podaję obiecanego linka do schematu serwetki z poprzedniego wpisu. Jeśli ktoś jest chętny, to może się częstować.

KLIK

 

Jeśli ktoś lubi lekkie klimaty, to zapraszam do nowego filmiku na YT.

Wspominki związane z literaturą dziecięcą przy okazji porządków w pawlaczu 🙂

Tak sobie marudzę przez pół godziny… Całkiem mi odbiło :/

 

 

Na koniec cięższy temat, ale muszę go poruszyć, bo to co się dzieje nie daje mi spokoju.

Dziś pod wpływem impulsu napisałam na Facebooku co myślę, tak od serca.

Skopiuję tutaj ten tekst.

 

Do artystów wszelkiej maści…

Nie, nie będę protestować.

Nie pojmie sensu protestu ktoś, kto ponad szacunek do drugiego człowieka stawia wolność słowa.

Rzeźbiarzu, malarzu, poeto, pisarzu, autorze i aktorze – tak, masz prawo stworzyć coś co zrani innego człowieka.

– „Co z tego, że moja sztuka kogoś obraża? To demokracja. Mam prawo tworzyć sztukę, która obraża!” – mówi Rodrigo Garcia.

Panie reżyserze, prawo Pan ma, ale kultury za grosz.

Dla mnie posążek Buddy, to zwykły przedmiot, ale go nie opluję, przez szacunek dla kogoś, dla kogo taki posążek jest ważny.

Do obrońców wolności słowa za wszelką cenę – a co gdybym stworzyła sztukę o Twojej córce czy synu, gdybym kogoś bliskiego Tobie splugawiła, gdyby jakaś grupa artystów taką sztukę wystawiła?
Trafiłby do Ciebie argument – przecież nie musisz tego oglądać? Siedziałbyś cicho i cieszył się, że nie widzisz, a to, że wiesz to mało ważne.

Dla wielu, tak, dla wielkiej grupy osób Jezus Chrystus jest Kimś więcej niż nawet najbliższa osoba z rodziny.

Ludzie oddawali życe swoje, poświęcali nawet życie najbliższych dla Jezusa, dla wiary.

Śmieszy Cię to artysto?

Ma prawo śmieszyć, nawet powinno śmieszyć jeśli stoisz z boku i nie „czujesz bluesa”.

Dalej to już wszystko zależy od tego czy jesteś człowiekiem kulturalnym czy nie.
Czy potrafisz szanować drugiego człowieka, czy masz gdzieś co inna osoba czuje.

Wolność słowa powinna się kończyć tam gdzie staje się zwykłym chamstwem.

Artyści, możecie ranić, możecie potrząsać człowiekiem, ale jest tyle środków wyrazu, że kulturalny artysta znajdzie taki, który pozwoli mu wyrazić co myśli bez pogardy.
Można być nawet brutalnym, ale nie wolno zapomnieć o szacunku do drugiej osoby.

Sztuka, obraz, rzeźba, powiesć… która ma jedyny cel – obrazić pewną grupę ludzi, obrazić drugiego człowieka…
Czy to jest jeszcze sztuka? 

Jakoś pasuje mi tutaj wiersz Miłosza, skierowany do zupełnie innej grupy –

„Który skrzywdziłeś człowieka prostego
Śmiechem nad krzywdą jego wybuchając,
Gromadę błaznów koło siebie mając
Na pomieszanie dobrego i złego”

Tym razem śmiech nad wartościami, nad wiarą, nad uczuciami…

Wracając do wolności słowa, wolności wypowiedzi taki oto obrazek.

Pewien młody aktor napisał coś na swym facebookowym profilu. Użył słowa „pedały”. 
Pewna dyrektorka teatru napisała coś swym facebookowym profilu. Nazwała papieża ch**em.

Obie wypowiedzi pozbawione szacunku. Słowa pozbawione szacunku (nie wnikam w treść). Treść można wyrazić na wiele sposobów.

Porównajcie sami odzew artystycznego świata na te dwie prywatne, ale wyrażone publicznie wypowiedzi. 
Kto kogo ganił, kto kogo popierał i czy ktokolwiek w tym wszystkim pomyślał o zwykłym szacunku.

Dlatego nie będę protestować. 

Nie pojmie sensu protestu ktoś, kto ponad szacunek do drugiego człowieka stawia wolność słowa.

Mówcie co Wam ślina na język przyniesie, plujcie, puszczajcie pianę z wściekłości, obrażajcie jeśli inaczej nie potraficie.

Sami sobie świadectwo wystawiacie.

Krzyczcie o wolności słowa, używajcie modnych słów – kluczy typu TOLERANCJA.

Szkoda tylko, że nie wiecie co to szacunek. 

Aha… a jeśli już Wam zabraknie artystycznych środków wyrazu, to zawsze pozostaje pokazanie gołej d***.

 

—————————————–

 

Dziwny ten dzisiejszy wpis i lekki i ciężki, taki jak i ta pogoda – trochę słonka, trochę deszczu.

 

Pozdrawiam i do miłego… 

Skończył się maj.
Maj, słodki miesiąc pachnący bzem 🙂

Maj – miesiąc komunijny –

 Robiąc te wszystkie ozdoby dla dziewczynek przystępujących do Pierwszej Komunii św. tak sobie dumałam i dumałam…

Czy ten dzień był dla dzieci i ich rodzin ważny i przede wszystkim dlaczego był ważny?

Piękny strój, piękny wygląd, zastawione smakołykami (a może i alkoholem) stoły w lokalach, wielu gości i przede wszystkim wymyślne, bogate prezenty.

Czy w tym wszystkim znalazł się czas na zauważenie malutkiego białego opłatka?

Czy znalzła się wiara potrzebna do rozpoznania kto się kryje w tym białym opłatku?

Czy dzieci widzą tę wiarę u swoich rodziców? Może słyszą tylko słowa a nie widzą uczynków?

Może nawet słowa są zaprzeczeniem wiary.

Chciałabym wierzyć, że to nie tylko jakiś rytuał, nie tylko na pokaz – bo inne dzieci przystępują to moje również.

To nie miałoby sensu. 

Piękny strój, przyjęcie, goście, prezenty – nie są ważne. Ten dzień nic nie straciłby na ważności bez tego wszystkiego. Ten dzień jest ważny z zupełnie innego powodu. 
Ten powód powinni dzieciom objaśnić przede wszystkim rodzice a dopiero potem ksiądz czy katechetka.
Gdy w domu brak żywej wiary, to dziecko niczego nie zrozumie, choćby ksiądz czy katechetka tłumaczyli najlepiej jak potrafią. Gdy rodzice wiarą się nie dzielą, to z tego dnia dzieci zapamiętają jedynie prezenty, gości i ogólne zamieszanie. 

Przyjęcie z prezentami można zrobić tydzień, dwa tygodnie przed samą uroczystością lub po niej. Wtedy nic ani dziecka ani rodziców nie będzie rozpraszało, nic nie przeszkodzi w skupieniu się na tym Kimś najważniejszym.

Jeśli dla Ciebie ten mały biały opłatek, to wyłącznie mały biały opłatek, jeśli wkurza Cię to całe zamieszanie komunijne, to odpuść. Nie krzywdź dziecka, nie mieszaj mu w głowie. 
Dorośnie – samo zdecyduje czy wybiera wiarę, czy chce przystępować do sakramentów, czy nie. 

O milcząca Hostio biała,
na kolanach wielbię Cię,
Tyś tak biedna, taka mała,
a w Twym cieniu kryje się,

Ten, co rządzi całym światem,
Bóg wszechmocny – Stwórca nasz,
Przed którego majestatem
Aniołowie kryją twarz. 

——————————————-

Maj się skończył a refleksji masa pozostała.

Generał umarł. Ludzi podzielił. 

Kochani politycy co jak co, ale pokory, skromności, pracowitości moglibyście się od tego człowieka nauczyć.

Decyzje trudne, czasy trudne, wybory takie, że za żadne skarby bym się nie zamieniła.

Jednak nigdy nie usłyszałam z Jego ust słów mieszających kogokolwiek z błotem, zwalania winy na innych. 

Nic mnie tak nie zraża do polityków jak docinki pod adresem inaczej myślących kolegów po fachu. Jad, przekąs, obrażanie, wyzwiska, lekceważenie. 

Ktoś kto stosuje takie chwyty jest u mnie od razu przekreślony. Niezależnie czy z prawicy czy z lewicy czy ze środka…

Kultura przede wszystkim.

Generał miał kulturę. 

Jak każdy człowiek podejmował decyzje i słuszne i nie słuszne. Brał za nie zawsze odpowiedzialność. Postępował zgodnie z własnym sumieniem. 

Wiem jaka była sytuacja przed samym stanem wojennym. Wiem co się działo tuż za naszą granicą, tylko krok dzielił nas od wielkiej tragedii. 

Być może gdy rani obcy to boli mniej niż gdy rani swój.

Jakby nie oceniać tego człowieka i jego decyzji, to z pewnością – kulturalny człowiek zamilknie przy trumnie!

Choćby ze względu na rodzinę.

Pogrzeb to nie miejsce ani nie czas na protesty i wyzwiska.

Umarł człowiek, obcy mi światopoglądowo, jednak za wiele go szanuję. Za to że brał odpowiedzialność za swoje czyny, że był pracowity, skromny i przede wszystkim pełen kultury.

Teraz Bóg go będzie sądził. Zna jego serce i wie co nim kierowało przy podejmowaniu decyzji takich a nie innych.

Historia też osądzi, ale z historią to róznie bywa. Sądzi tak jak sądzą ci, którzy akurat w danej chwili mają głos.

Marzy mi się, że kiedyś wreszcie będziemy potrafili rozmawiać ze sobą kulturalnie. Bez docinków, bez obrażania. 

Czytając wszelkie komentarze jakie pojawiają się w necie można się załamać.

Kultura wypowiedzi, szacunek dla rozmówcy… gdzież to się podziało?

—————————

Sumienie… ważna rzecz.

Ja myślałam, że dla wierzącego dekalog zawsze stoi na pierwszym miejscu. 

Skoro wierzę w Boga, to nie ma nikogo kto stałby ponad Nim.

Skoro wierzę w Boga, to żadne prawo nie jest ponad Jego prawem.

Gdy Bóg jest na pierwszym miejscu to wtedy wszystko inne jest na swoim miejscu. 

Dla wierzącego tak powinno być.

Prawo ustanowione przez człowieka nie zagłuszy prawa Boskiego, jeśli jestem wierzącym człowiekiem.

Po co więc podpisywanie jakichkolwiek oświadczeń, deklaracji?

Jestem wierzący, nie będę zabijał i nikt nie ma prawa mnie do tego zmusić. Raczej własne życie oddam niż komuś je odbiorę. Chyba, że broniąc czyjeś życie (napaść, wojna, choroba matki – ciąża zagrażająca życiu). To już są trudne wybory.

Człowiek sumienia pozostanie człowiekiem sumienia niezależnie od tego jaki zawód będzie wykonywał.

Sędzia. Czy prawo jest dla człowieka czy człowiek dla prawa?

Czy prawo ma bronić człowieka i służyć jego dobru?

Jakie dobro wyniknie ze skazania chorego człowieka, który ukradł batonika?

Jakie dobro dla społeczeństwa wyniknie ze skazania tego, kto wpłacił kaucje za tego „złodzieja”.

Przed czym nas – społeczeństwo – ten wyrok obronił? Przed jaki złem?

Czy człowiek sumienia uznałby szefa więzienia za winnego czy raczej pochwaliłby go za to co zrobił?

Idąc do lekarza oczekuję, że będzie uprzejmy, kulturalny, że zrobi wszystko co potrafi aby mnie wyleczyć, że będzie szczery, że mnie nie dobije z litości – nawet, gdy będę o to prosiła, a jedynie pomoże łatwiej przejść przez cierpienie. Chcę wierzyć, ze nie pobierze mi żadnych organów na żywca, stwierdzając pochopnie zgon, że nie wszczepi mi zadnych organów od kogoś kto być może nie całkiem umarł. Chcę wierzyć, że nie zapisze mi leków tylko dlatego, że jakaś firma farmaceutyczna sobie tego życzy. Chcę wierzyć, że nie będzie testował na mnie leków bez mojej wiedzy i zgody i chcę wierzyć, ze nie sprzeda mojej skóry do zaprzyjaźnionego zakładu pogrzebowego.

Policjant, nauczyciel, rodzic, polityk, lekarz i każdy inny. 

Chcę wierzyć, że kazdy wykonuje swoją pracę najlepiej jak potrafi, uczciwie i traktuje drugiego jak kogoś z najbliższej rodziny.

—————————————–

 

Rozpisałam się strasznie a to tylko mała część refleksji, które mi się po głowie telepią.

Po tym co napisałam oberwę od wszystkich, bo naraziłam się wielu. Trudno. 

Szanując zdanie innych, nie mam zamiaru kryć się z moim własnym.

————————————

Nowych robótek niewiele.

Taki maluszek – frywolitkowy wisiorek

Aktualnie w bólach powstaje sukienka. Zaczęta dawno, ale przez wszystkie komunijne rzeczy długo leżała w poczekalni –

Zmykam… nie bijcie, bo i tak ledwie dycham 🙂 Ostatnio znowu gorzej, ale to moze ta huśtawka pogodowa się przyczyniła.

Pozdrawiam cieplutko wszystkich zaglądających tutaj. Zarówno tych myślącyc podobnie jak i tych, którzy mają inne zdanie.

Do miłego…

Aha – gdyby ktoś nie wiedział jak łączyć szydełkiem te elementy, to krzyczcie – pokażę.

Piękne dni nastały, młoda zieleń dookoła, drzewa pokryte kwiatuszkami do tego zbliżające się święta zakurczakowane i machające zajęczymi uszyskami 🙂

Już jutro a może raczej dzisiejszej nocy zawołamy Alleluja, Chrystus Zmartwychwstał!!!

Niech się schowają wszelkie problemy, choróbska itp.
Niech wiara w życie wieczne, którą rodzi w nas Zmartwychwstanie Jezusa, niech ta wiara odbierze znaczenie wszelkim troskom doczesnym.

Trudne to jest, bo wiara malusieńka, mniejsza od ziarnka gorczycy. Ani drzewa z korzeniami moją maluśką wiarą nie wyrwę ani góry nie zdołam przesunąć… 

Życzę wszystkim Świąt pogodnych, rodzinnych, radosnych, błogosławionych. Życzę wiary choćby takiej na miarę ziarnka gorczycy i nadziei życzę i miłości. 

Robótkowo nic nowego. Wianki, biżuteria 🙂

Marzy mi się jakiś inny wianuszek np. z dwoma „tasiemkami” z tyłu, albo z zielonymi listeczkami albo ala diademik – z tyłu bez ozdób ale z lekko rozbudowanym przodem.

Jednak ciągle jestem proszona o powtórki i nie mam szans się powyżywać :)))

Zaczęta sukienka z elementów świrniętych spiralnie – leży odłogiem 🙁

Może kojarzycie o jakiej kiecce mówię? W oryginale jest góra biała a dół czarny. U mnie będzie żółto-czarna.

W oryginale elementy są chyba zszywane, ja łączę je półsłupkami w ostatnich okrążeniach i fajnie wychodzi.

No nic macham do Was skrzydełkami kurczaczków i uszyskami zajączków i zajęczym ogonkiem i baziami i szykuję sikawkę strażacką na poniedziałek 😛

U nas na Kaszubach, to raczej nie sikawkę a rózgi, żeby po nogach wysmagać 😉

Dzisiejszy wpis króciutki. 

Informacja dla tych, którzy chcieliby skorzystać z kursu podstaw szydełka. 
Moja szydełkowa szkółka w nowej odsłonie, pojawiły się filmiki wideo – KLIK

Jeszcze trochę rzeczy tam dojdzie, ale większość zrobiona 🙂

Tak samo będzie wyglądała szkółka w dziale drutów, bo tam nawet obrazkowego kursu nie ukończyłam, od lat wielu tak wisi nieskończony 🙁

Tak, ta moja stronka ma już dużo latek i od długiego czasu, poza wrzucaniem fotek do robótkowej galerii, nic tam nie robiłam…

Niedawno dodałam dział frywolitkowy, który będzie się rozrastał.
Filmiki frywolne będę zamieszczała TUTAJ

Dziękuję za miłe komentarze. Rękawa trochę, nawet sporo przybyło 😛
Skończyłabym już, ale wskoczył mi zamotek i dzisiaj nim się bawiłam, no i ta szkółka video sporo czasu zajmuje, bo przesłanie filmów na YT przy moim łączu – masakra… No, a potem dopieszczanie strony własnej, bo tam niestety wszystko robię na piechotę.
Wszystko od początku robiłam ręcznie i niestety nie jest oparta na stylach, gdy ją tworzyłam nie znałam się na tym. Nie korzystałam z żadnych szablonów.

Dopiero później nastała epoka blogów itp. gotowców.

Jednak mam sentyment do tej stronki, bo kiedyś z wielkim zapałem ją robiłam i dlatego postanowiłam ją reaktywować 😀

Teraz jest YouTube, to z filmami nie ma problemów, gdy strona powstawała, to serwis YT jeszcze nie istniał 😀 Gdy cciałam zamieścić jakiś film np. z kociszonami, to musiałam wrzucać film na własny serwer i kto chciał mógł go pobrać na własny dysk. 
Metoda kiepska a i filmy tamte bardzo kiepskie były. 

No nic, miało być krótko, zmykam więc, pa pa 🙂 

Wybaczcie króciutki wpis dzisiejszy, ale wpadłam tylko złożyć życzenia świąteczne wszystkim, którzy odwiedzają mojego bloga.

Na więcej nie mam siły, bo walczę z wirusem. Mamę wczoraj dopadło, mnie w nocy a dziś to już ledwie dycham. Tatę zaczyna dopiero.

Ostatnie robótki pokażę już po świętach.

Tradycyjnie zaczynam wpis od podziękowań za wszystkie wpisy pod poprzednią notatką 🙂

Co do tych bucików – to czysty przypadek, że tak się dopasowały kolorystycznie do bluzki. Bluzkę robiłam z resztek a później zajrzałam do szafy w poszukiwaniu jakichś odpowiednich butów i trafiłam na te – oczywiście made in China 😉 –  sama się zdziwiłam, że mają identyczne kolory jak bluzka 🙂

 

Dzisiaj pokażę nową bluzeczkę i troszkę frywolitkowych zaległości.

Wczoraj skończyłam różowego cukierasa. Dzisiaj była przymiarka. 

Nie jestem z niej zadowolona. Włóczka nieodpowiednia do tego modelu, ale jedynie Gucia miałam w domu w odpowiedniej ilości, poza tym mam pełno włóczek, ale same resztówki.

Tak więc Gucio, druty 3,5mm.

Nie jestem zadowolona, bo… dzisiaj nie mam humoru, źle się czuję i nic mi się nie podoba, ot co 🙁

Od kilku dni usiłuję doprowadzić do porządku mój balkon i okno balkonowe, odrapać ze starej farby olejnej i pomalować.

Zaczęłam drapanie z zapałem, choć jeszcze jestem słaba i nie w formie, ale chęci były.

Na drugi dzień wysiadła mi ręka, boli do tej pory. Nie mięsnie, tylko jakiś nerwoból.

Zlekceważyłam to i w sobotę dalej wzięłam się do roboty. Zmęczyłam się porządnie, bo na tym balkonie to istna patelnia – południowa strona.

Wróciłam do domu, wzięłam się za bluzeczkę a za chwilę łup… pełno kolorów przed ślipiami, jakieś błyskawice i po chwili przestałam widzieć połowicznie, potem centralnie. Aura migrenowa. Trzymało około godziny. Dziwne, ale ból głowy po tym się nie pojawił. 

Tylko, że od soboty czuję się okropnie, widzę gorzej, w głowie się mąci jakoś, nudności.

Balkon niedodrapany 🙁

Jestem zła na siebie i smutno mi. Te choróbska się nie odczepią. Najgorsze, że gdy migreny wracają, to przeważnie męczą co kilka dni przez kilka miesięcy. Może tym razem tak nie będzie. Poza tym te migreny są tak atrakcyjne, że nigdy nie wiem, czy to tylko to, czy może jakiś wylew się szykuje. Po jednej migrenie ocznej, dwa lata temu, miałam przez około pół godziny problemy z pamięcią – wszystko wokół znane, tylko wszelkie nazwy przedmiotów mi ze łba wywiało. Koszmar.

No dobrze, bluzka wygląda tak –

Powyżej widać niedoskrobany balkon 🙁

Głowę na większości fotek skasowałam, bo wyglądam jakbym się zastanawiała czy żyć dalej, czy sobie odpuścić :)))

Teraz frywolitkowe zaległosci.

Komplety ślubne – jeden ze Swarovskim.

Tak, drugi raz taki sam komplet, jaki niedawno robiłam 🙂

i drobiazgi –

 

Teraz coś miłego. Przyłączyłam się do blogowej zabawy u Asi w Pełnej Chatce.

Lubię książki, mam ich pełno w domu, w sumie gdzie się nie ruszyć to książki :)))

Tej książki nie czytałam jeszcze –

 

 

Dzień za dniem szybko leci. Czas jest jak jakaś oliwa, próbuję go złapać w garść i zatrzymać, a on przecieka mi pomiędzy palcami.

Cieszę się brakiem bólu nerek. Do innych dolegliwości próbuję się przyzwyczaić.

Byłam już na pierwszym spacerku, ot takim kilka kroków w lewo od domu, kilka kroków w prawo, ale zawsze to już coś.

Bloga znowu zaniedbałam. Dziś zauważyłam reklamy jakieś na górze blogaska.

Poszperałam w necie i znalazłam wiadomość, że na blogach, na których powyżej miesiąca nic nowego się nie dzieje, będą dodawali reklamy. 

Tak więc muszę sprawić, żeby coś się zadziało, może ta reklama w topie zniknie ;

Nie pokazywałam jeszcze tutaj biżuterii frywolitkowej, którą już jakiś czas temu zrobiłam.

Ślubny komplet do sukni w kolorze jasnej kości słoniowej z aplikacją w kolorze srebrnym.

Komplet jest również w tych kolorach – jasne ecru i srebrne nadzienie.

Komplet w kolorze czarno-beżowym

Zrobiłam też kolejny komunijny komplecik – już na przyszły rok 🙂

Teraz pora wyjaśnić o co chodzi z tą tytułową kiecką.

Dwa lata temu zrobiłam wściekle różową sukienkę na drutach. Sukienka była dość krótka, rozkloszowana, bardzo dziewczęca.

Lubię takie, no ale długość do pół uda i taki podfruwajkowy fason, to już trochę do mojego wieku nie przystaje 🙂

Postanowiłam sukieneczkę leciutko przedłużyć… Dorobiłam kilka okrążeń, niewiele, ot tak z 5 cm. Sukienka urosła prawie do kolanka.

Potem wzięłam żelazko, suknie zwilżyłam i tak na mokro, na chama rozprasowałam…

Suknia się zrobiła po tym zabiegu zwiewna, delikatna, ale urosła… do pół łydki.  Przesadyzm.

Czekam teraz na zakupioną halkę w odpowiednim kolorze.

Tymczasem pokażę fotki z niezbyt odpowiednią halką.

W tej chwili wróciłam do szydełka i znowu pozbywam się resztek 🙂

Niedługo powinnam finiszować.

Coraz mniej w mojej okolicy górek do spacerowania 🙁 Wyrastają nowe osiedla jak grzyby po deszczu. Miałam takie ulubione wzgórze dwa kroki od domu. Polanka, sosny z koźlakami i kawałek dalej ściana lasu.

Niestety góra została w większej części przerobiona na piach i wywieziona. Jeden budynek już stoi, rosną kolejne. Ponoć kawałek szczytu ma być dostępny nadal dla mieszkańców dzielnicy.

Nie wiem, w tej chwili same parkany i dostępu od mojej strony brak, może od strony lasu jakoś można się na czubek dostać.

Smutno mi, bo to moja górka, z której się zjeżdżało na sankach wspaniale 🙁

Dołem na już ściętym kawałku góry stoi taki dom – ładny, ale zapewniam, że krzewy dzikiej róży rosnące w tym miejscu były o wiele ładniejsze –

weszłam na ten taras przed budynkiem-

Z tyłu i z boku stoi wysoki mur niedopuszczający nikogo wyżej –

Z tyłu za budynkiem jest mała kaskada, nie wiem czy woda leci z tego źródełka, które było prawie na szczycie wzgórza czy wymyślili coś sztucznego –

a poza tym to tylko takie –

A w mej pamięci są zupełnie inne obrazy.

Rok 2000 (robiłam fotki ze starych fotek i do tego przy słabym oświetleniu, więc jakość okropna)-

Tu ja z tatą, jak widzicie lubiłam chodzić po mojej górce na bosaka 🙂

A tutaj też ja i tata tylko dużo wcześniej, miałam wtedy 13 lat. Na drugim końcu tej dłuuugiej liny, którą próbuję mojego tatę okręcić  był przyczepiony wielki pies 🙂

Musiał być przyczepiony do czegoś, bo inaczej nie reagował na wołanie i szedł, gdzie go oczy poniosły 😉 

Zmykam, bo za bardzo marudzę. Sporo mam takich miejsc, za którymi tęsknię i niestety nigdy już ich nie zobaczę takimi jakimi je pamiętam.

Czy tylko ja jestem taka dziwna, że nie lubię zmian? 

Zanim zniknę zadam jeszcze tylko jedno pytanie – jak nazywa się to „moje” wzgórze?

Pierwsza osoba, która odgadnie, dostanie coś z biżuterii 🙂
(a gdyby ktoś przywrócił mi górkę w takim stanie w jakim być powinna, to go ozłocę :)))

Dziękuję za wszystkie komentarze.

Dekolt bluzki paskudki robi się łatwo – obrobiłam górę dekoltu rzędem półsłupków a potem wbiłam szydełko w miejsce gdzie wypada jeden z zębów wzoru u góry i zrobiłam 30 oczek łańcuszka, na kolejnym zębie wzoru zrobiłam oczko ścisłe i znowu 30 oczek łańcuszka i  tak obleciałam dookoła. Powstały długie łańcuszkowe pętelki. Później oczkami ścisłymi weszłam po piętnastu oczkach łańcuszka na szczyt pętli i robiłam 3 oczka łańcuszka i oczko ścisłe na szczycie pętli, 3 oczka łąńcuszka i oczko ścisłe na szczycie kolejnej pętli (tej długiej z 30 oczek łańcuszka) i tak dookoła. Później okrążenie z półsłupków, na koniec oczka rakowe.

Jeśli opis nie jest zrozumiały to mogę to rozrysować. 

Pozdrawiam wszystkich czytających i dziękuję za cierpliwość 🙂