Kategoria: Szydełkiem

Bardzo dziękuję za komentarze 🙂

 

Dzisiaj dostałam przesyłkę z zakupioną halką do różowej sukienki. Trafiłam w idealny odcień 🙂 

Tymczasem wczoraj skończyła się szydełkowa bluzka. Z resztek. Maxi i Hemera.

Dziwna wyszła, ale jestem z niej zadowolona.

Dziś się starzeję 🙁 45 lat… a fe 🙁

No dobra, zmieniam wyraz twarzy 🙂 ale fajniście, mam 45  latek, hura :))))))

W szpitalu młody lekarz robił mi USG. W pewnym momencie, patrząc w monitor, rzucił pytanie – ile ma pani lat?

Ja na to – 45.

Ręka z tym czymś, czym jeździł mi po brzuchu zamarła, lekarz wybuchnął śmiechem i mówi – ale ja serio pytam..

Ja na to – no, a ja serio odpowiadam.

A on – nie, żartuje pani.

Ja, że nie żartuję i tak w kółko Macieju.

W końcu powiedział, że oceniał mnie na max 30 lat. 

Wróciłam na salę i mówię do pacjentki – lekarz mi nie wierzył gdy powiedziałam ile mam lat.

A ona – no, a ile ma pani lat, gdy powiedziałam, to stwierdziła, że niemożliwe, bo ma córkę rok młodszą ode mnie i że ja nie mogę być w takim wieku :)))

Swoją drogą dziwnie tak, niedawno moja mama miała tyle lat, a było to prawie wczoraj, z miesiąc temu, no może z rok temu, a dzisiaj ja się obudziłam jako czterdziestopięciolatka.

Może gdybym miała dzieci, to bardziej bym ten mój wiek czuła? A tak sama jestem jak dzieciak. Potrafię się cieszyć byle czym jak dziecko. Nawet głupimi butami z kwiatkiem made in China 😉

Kamizelka a’la ponczo z Małej Diany. Zobaczyłam wersję bean i bardzo mi się spodobała.

Spodobał mi się też sposób wykonania, jaki bean zaproponowała – bez doszywania plisy, wdzianko robione w całości.

Zastosowałam tę mętodę i mam już własne wdzianko.

Zrobiłam je z 30 dag Mimozy w kolorze bordo.

 

Niestety fotki kiepskie, słońce uparło się przeszkadzać i prawie nie widać ciuszka. Na dodatek bardzo się dzisiaj źle czułam i nie miałam sił na dłuższe pozowanie, więc mam tylko takie fotki.

i na koniec jeszcze raz ta sama fotka, tylko mocno rozjaśniona, zeby lepiej było widać wdzianko –

Zastanawiam się czy jednak nie zeszyć dołem tych rękawów. Pomysł oryginalny i może fajnie wyglądają, ale chwilami są wkurzające.

W motylkowej bluzce też były szerokie i fruwające te boki, ale tam jednak był boczny szew, tutaj niby dołem jest plisa z guzikami, ale jakoś te „rękawy” za bardzo się majtają… 

Projekt z lekka szalony. E tam, zaraz projekt… Oczywiście, że żadnego projektu nie było.
Jedynie postanowienie- pozbywam się resztek włóczek.

Pozbyłam się trochę dziwnie, że tak to określę- odlotowo, czyli tak po mojemu, po marantowemu- zwariowanie.

Wzór na to wokół dekoltu znalazłam gdzieś w necie. Spodobał mi się. Wykorzystałam. Reszta to radosna twórczość własna. Zarówno fason, jak i te inne wstawki.

Bałam się, że przedobrzę, jednak kolory tak szalone, że poszłam na całość.

Teraz czego mi brak? Pióropusza i fajki pokoju chyba :)))

Nie śmiejcie się z zielonych butów :))) Kupowałam jakieś butki na Allegro i do pełnego rachunku dokupiłam też te zielonki za… 3 złote i 20 groszy :)))
Chińszczyzna, ale co tam, wygodne są, a że takie wściekłe jakieś- no, akurat do wściekłej motylowej pomarańczki pasują 😉

 

 Teraz z innej beczki. Komplet frywolitkowy, znowu grubasek.

 

Więcej grzechów nie pamiętam 🙂 

Tym razem żadnych odlotów. Mopa już się nie czepiałam. 

Grzecznie się balkonu trzymałam i nową tuniczkę prezentowałam 🙂

Tunika powstała z resztek, ot – kasacja zbywającej włóczki. 

Jakaś stara anilana plus len pozostały z ostatniej bluzeczki z kwitnącym kołnierzem. Szydełko 1,5mm.

Całość- radosna twórczość własna.

 

Fantazyjka na szyi to taka… no… fantazyjka i już :))) 

Skończyłam dzisiaj dobrze znaną bluzeczkę szydełkową z ananasowym karczkiem.

Kolor dziwaczny. Szydełko 1,5mm, Altin Basak Perle.

Torebka zamiast planowanego zamka zyskała nochala na facjacie i pętelkę 🙂

 

Po przerwie zrobiłam też frywolitkowy komplecik.

Biżuteria dobrze znana, często taką plątałam, ale pokażę 🙂

 

Niewiele tego 🙁

Jestem mało wydajna. Na dodatek w domu znowu problemy. Oczywiście ze zdrowiem… Tym razem Mama wysiadła. Płaczemy, boimy się.

Ostatnio cały czas czuje się źle a teraz w ten poniedziałek dołączyły się problemy ze wzrokiem. Nagle, gotowała obiad i zaczęło coś błyskać w oku. Siatkówka się odkleja.

Mało, że ja mam nerw wzrokowy zanikowy i ubytki w polu widzenia i inne problemy ze wzrokiem, mało, ze tata ma AMD- otwór się zrobił w plamce żółtej w jednym oku i ledwie na nie już widzi a w drugim też choroba się zaczyna rozwijać, to teraz jeszcze mama, która miała bardzo dobry wzrok.

Jest nas troje i żadne nie może już w tej chwili nic dźwigać, schylać się (u mnie dodatkowo zawroty głowy…).

Koniec z ogrodem, w którym mama dłubała- okulista zakazał kategorycznie.

Mama płacze, ja beczę, boimy się co to dalej z nami będzie. Tata nic nie mówi już, przestał wierzyć w leczenie, w lekarzy… W sumie jedyny, który nie narzeka.

Ma to po swojej mamie (która z lekarzem miała do czynienia tylko jeden jedyny raz, w czasie wojny, gdy zachorowała na tężca i… cudem wyzdrowiała) i po swojej babci, która gdy dostała porażenia i nie mogła mówić, to się śmiała tylko. Tydzień później zmarła- wylew. Zawsze pogodna, ponoć nigdy nie narzekała.

Czemu ja się w te kobiety nie wrodziłam 🙁  

 

Dokładnie to wisi pod żyrandolem, bo nie wiedziałąm gdzie ją do obfocenia umieścić. 

Na krześle też chwilowo zawisła.

Torebka już prawie skończona. Wreszcie udało się wykończyć cały brązowy motek Rainbow Alize.

Nie pozostał ani centymetr włóczki. Wręcz troszkę zabrakło do obrobienia kółek (plastikowyc od karnisza ;)) oraz do zszycia kwadratów.

Nie chciałam włączać innych kolorów niż odcienie brązu, ale niestety musiałam dodać troszkę czarnej włóczki z resztki fioletowo-czarnego motka Rainbow 🙁

Trudno.

Pozostało jeszcze wszycie podszewki. Planuję zrobić jakąś kieszonkę no i jakieś zapięcie.

Oto łaciatka-

Dziękuję za przemiłe komentarze 🙂

Sukienkę już polubiłam, jak będzie z torebką- nie wiem.

Brązowej akurat nie mam, więc moze się przydać, choć pierwsze wizje różniły się sporo od końcowego efektu. 

Po pierwsze- dawno nie robiłam niczego z żywej czerwieni.

Po drugie- dawno nie miałam w rękach szydełka.

Po trzecie- chciałam wykończyć troszkę włóczek.

Po czwarte- wiosna.

Po piąte- smutno mi.

Po szóste- mam kiełbie we łbie.

Z powyższych powodów powstała kiecka, bardzo energetyczna i szalona.

Wykańczałam dwa rodzaje włóczek, oba wykończyły się za szybko, potrzebuję jeszcze około 10 centymetrów na dół kiecki- muszę dokupić, żeby wyglądać przyzwoiciej.

Tylko… czy warto, czy ja toto będę nosiłą?

Czerwone to Kristal Kartopu- fajna mięciutka włóczka. Czarne- nie powiem, bo byście padli, że jedno z drugim odważyłam się połączyć :)))

Jednak, to kiecka resztkowa i eksperymentalna, więc się odważyłam 😉

Kabaretki, wiem, są tu tak jakoś bez sensu, ale dostałam je jako gratisik przy okazji zakupów na Allegro już dawno temu i wreszcie po raz pierwszy je założyłam- jak szaleć to szaleć 😉

Buty- ostatnio miałam na nogach około 3 lat temu, nie nosiłam, bo były ciut za duże.

Teraz założyłam z trudem- są za ciasne, za krótkie 🙁

Przymierzyłam też kilka moich ulubionych par i… te najładniejsze są do pozbycia się. Wszystko za małe. Pozostały mi przeróżne klapki 🙁

Kto to widział, żeby w tym wieku stopa rosła?!?!?
Miałam maleńką- 23 cm, teraz mam 24,7cm.

Niestety na szerokość nic nie drgnęło, nadal stopy wąziutkie- w większości butów przeważnie pływałam i nadal pływam.

Tak zagaduję a tu pora pokazać tę szaloną kieckę.

Krótka i bez halki, bo nijak dopasować dołem czarnej nie mogłam, choć mam taką od pasa i z mocnym rozcięciem. Jak przedłużę kieckę, to będzie OK.
Tylko- czy ja ją będę nosiła, hmm…
Podoba mi się, jest wesoła, dziwaczna, jednak, no nie wiem.

Sesja w plenerze, jako tako się czułam dziś, więc pomimo zawrotów i ciasnych butów wyprowadziłąm się na spacer 🙂

Włosy jak widać pociapane przeze mnie. Przodem krótsze, tyłem dłuższe. Nadal bardzo wychodzą, jest mniej niż połowa tego co było. Na szczęście na fotkach tego nie widać.

Mam fotki w zbliżeniu przedziałka w kilku miejscach, nie pokażę 🙁

No dobra, pora na kieckę-

 

i wykończenie tyłu, którego nie widać na fotkach ( w tym samym miejscu, gdzie z przodu są frywolitkowe elementy)

Na koniec coś naprawdę ładnego, wręcz pięknego-

Prześlicznie zakwitła mi gardenia. W tej chwili ma już osiem kwiatków i pełno pączków.

Niestety jej zapach mi bardzo nie odpowiada 🙁

Jest gdzieś spodem wyczuwalny delikatny, cudny, słodki, jednak ten wyraźniejszy, mocniejszy, przytłaczający jest taki ostry, pieprzny, że w sumie urywa mi nosa 🙂
Na swoje usprawiedliwienie mam to, że gardenia stoi na moim stoliku nocnym, więc blisko mojego nosa.
Jednak nie odstawię jej, bo to co widzę ma zdecydowaną przewagę nad tym, co czuję.

Próbowałam ją przekabacić, przyniosłam moje ulubione mydełko, dałam do powąchania, namawiałam- bierz przykład, ale nic z tego 🙁

Muszę odreagować wszelkie ostatnie problemy związane z… (patrz poniższe wpisy), tym bardziej, że problemy się mnożą i dzielą nadal i końca nie widać…

Ucieczką niech będą wspomnienia 🙂

Uwaga- będę truć :)))

Kiedy zaczęła się moja przygoda z włóczką i szydełkiem- trudno powiedzieć. Widziałam jak nieraz mama coś tam dłubie siadałam obok i patrzyłam. Mama robiła niewiele szydełkiem, wolała i nadal woli haft- krzyżykowy i kaszubski.

Jednak igła mnie nigdy nie zainteresowała.

Szydełko- o wiele ciekawsze 😉

Podglądałam więc i sama nie wiem kiedy za szydełko chwyciam, z pewnością było to zanim do podstawówki poszłam.

Włóczek w domu nie było, jakaś zerówka najpodlejszego gatunku, jakieś pojedyńcze drobne kłębuszki nie wiadomo czego. Czepiałam się więc tych kłębuszków, do pierwszych próbek były jak znalazł.

W pamięci utkwiła mi szczególnie wielka ilość przeróżnych supłów, rozłażąca się włóczka itp.

Wszysto to nieźle zahartowało mnie w szydełkowych bojach.

Pierwsza banalna serwetka, wymyślonym wzorem robiona z zerówki… szok- pamiętam ją jak przez mgłę- kwadratowa i dwukolorowa jasny beżyk z brązem.

Maminych kordonków się nie tykałam 🙂

Potem były różne śmieszne rzeczy, takie próbki, które wzbudzały uśmiech u domowników.

Wzorem takim jak serwetka „wyczarowałam” ciuszka, dłubałam, dłubałam a ciuszek rósł dopóki kłębek się nie wyczerpał (mała byłam, więc niewiele włóczki było trzeba). Wyszło jakieś dziwo- jedno ramię odkryte, z drugiej strony rękawek w szpic sięgający łokcia 😀

Weszłam w to i fajnie leżało, oczywiście nie nadawało się do pokazania komukolwiek poza najbliższą rodziną, ale ot… radosna twórczość własna.

Potem pojawiło się cosik- prawdziwa nowa włóczka kupiona przez babcię- pierwszy motek, prosto ze sklepu specjalnie do moich próbek.

Chwyciłam i… ależ to była męka- chyba Viscotex (nie wiem czy to było to, o czym myślę- skleroza) się zwało, nie pamiętam- miękkie ale strasznie sękate. Rzecz zrobiona odmawiała prucia. Prułam, ale to była męka.

Powstało kilka beretów i kolejne cudo- ciuch jakiś robiony już kilkoma kolorami od góry.

To cudo przypominało kwiat, miało kolorowe płatki i listki na białym tle- sama nauczyłam się wrabiać kolory. Zrobione poleciało od razu na długie lata do pawlacza.

Kilka lat przerwy.

Miałam osiemnaście lat i na swoje urodziny pojechałam na halę i kupiłam sobie psiaka, małego kochanego  kundelka Puszka.

Puszek uwielbiał się bawić. Po latach się gnęłam za szydełko, znalazłam jeszcze jakieś włóczkowe resztki i machnęłam… rękawiczkę, wydumanym ażurowym wzorkiem, pięciopalczastą, na ręce fajnie wyglądała, ale zrobiona z czegoś barbarzyńskiego- Puszek był w siódmym niebie, gdy ją dostał. Uwielbiał się nią bawić.

We mnie zaczęło się rodzić… coś… Zaczęłam marudzić o jakąś porządną włóczkę, chciałam zrobić jakiś sweterek, taki prawdziwy, taki dorosły i porządny.

Okazało się, że są w domu schowane dwa cuda- dużo ślicznej anilany w kolorze czerwonym, i jeszcze piękniejsze motki granatowej anilany.

Gdy to odkryłam zaczęło się suszenie głowy

– dajcie mi czerwoną…
– nic z tego zniszczysz włóczkę…
– dajcie, nie zniszczę…
– szkoda włóczki, za mało umiesz…
– spróbuję, zobaczycie, nie zniszczę..
– nie!

W tym czasie zaczęłam przeglądać jakąś książkę z różnymi wzorami szydełkowymi, zakochałam się we wzorach grubych, wypukłych, robionych słupkami/półsłupkami reliefowymi.

Któregoś dnia… dom pusty, ja sama… i myk do zakamarka i łap za czerwonego skarba i łap za knigę…

Gdy domownicy wrócili, pokazałam już pas z 50 cm szeroki i z 15 cm wysoki zrobiony sportową krateczką (Puszek przyzwyczajony, ze do tej pory wszystkie dziergotki, były jego- usiłował mi ten pasek wyrwać- fajne, biorę 🙂

Zachwyt w oczach domowników i decyzja – rób dalej koniecznie!

Fajnie, rób dalej… JAK?!?

Szczęście wielkie dla mnie- modne były fasony kimonowe. Złapałam jeden z moich kupnych sweterków i moją robótkę co chwilę do niego przykładałam.

Nie umiałam robić podkroju dekoltu, więc przód i tył wykończyłam na prosto, zszyłam boki szydełkiem (igły nie cierpię).

Przymierzyłam- super, ale… brak ściągaczy a ja o drutach wiedziałam tylko tyle, że … są i nic więcej.

Kolejny szczęśliwy traf- sąsiadka dziewiarka z maszyną Modą w domu 🙂

Babcia pokazała jej mój sweterek- kobieta się zachwyciła i dorobiła ściągacze.

Dekolt wykończyłam warkoczykiem zrobionym szydełkiem.

Efekt wyszedł taki- (na fotce ten sweterek już staruszek i wylazły z mody 😉

Niżej, po latach, sweterk z wkładką-

Po śmierci drugiej babci, robiąc porządki (straszne takie opróżnianie domu…), znalazłam śliczną nową włóczkę w kolorze turkusowym, też anilana. Sąsiadka powiedziałą- tę włóczkę babcia kupiła niedawno dla ciebie…

Z niej powstał kolejny sweterek o identycznym fasonie, ściągacze również dorabiała sąsiadka (już ś.p.).

Zdjęcie słabe- skan zrobiony z normalnej fotki i to fotki kiepskiej jakości.

Psiak, to oczywiście Puńcio.

Wzór jest taki jak na tej – dużo później- zrobionej przeze mnie kamizelce-

Cały czas pamiętałam o schowanej granatowej anilanie, tym razem nie maiłam problemów i od razu dostałam ją na własność, dodatkowo dostałam też identyczną anilankę w kolorze ecru.

Nadal umiejętności słabe- nadal dekolt prosty, kimono i ściągacze- biedna sąsiadka…
Wzór- wachlarzyki reliefowe. Na zdjęciu nie widać- przód jedna połow ecru, druga granat, tył taki sam układ- dzięki temu wyszedł fajny efekt mijania się barw, szczególnie ciekawy na człowieku tkwiącym w sweterku.

—–

Wpis się zrobił już kilometrowy, więc… cdn. 😉 
O całonocnym pruciu mojego kwiatkowego cuda z pawlacza przez… sąsiada, o wojskowych skarpetach jak dla gęsi itd. :)))

 

Pamiętam też o zabawie, do której zostałam zaproszona przez rene – może jeszcze dziś wieczorkiem coś skrobnę 😉

Zastanawiam się co mnie tak wzięło na sukienki 🙂

Tym razem czarna szydełkowa kieculka.

Powstała z Maxi, szydełko 1,5mm, wyszło niecałe 4 motki.

Byłabym z niej bardzo zadowolona, gdyby nie jedna głupota którą zrobiłam przy rozszerzaniu dołu sukienki. Zamiast to robić jakoś symetrycznie względem lini środkowej, to zaczęłam równo poniżej co drugiego elementu dodawać słupki, no i niestety nie wyszło to ciekawie, ale pruć ani myślę.

Do tego na fotkach widzę jak nieciekawie wygląda ten biały pasek, zdecydowanie lepiej bez niego, spróbuję jeszcze ewentualnie z czarnym paskiem.

Poza robótkowaniem nadal udzielam się na Pazylu . Jeśli ktoś lubi łamać sobie głowę, to zapraszam. Polecam zagadki, polecam krzyżówki- jest tam kilka mojego autorstwa.
U góry strony trzeba kliknąć w Krzyżówki i już z listy rozwijanej można sobie dowolny numer wybrać.

Moje to-

nr 8- psotka 
nr 9- psotka
nr 10- psotka
nr 11 – psotka
nr 13- zwariowana psotka tematyczna
nr 15- psotka
nr 16 – psotka
nr 17- psotka
nr 19- z przymrużeniem oka
nr 21- z przymrużeniem oka
nr 23- z przymrużeniem oka
nr 25- z przymrużeniem oka
nr 27- z przymrużeniem oka
nr 28- swatka
nr 29- swatka
nr 30- magiczna
nr 31- tematyczna z przymrużeniem oka- dom i okolice
nr 32- alternatka
nr 33- analogie

Około 20 lat temu uwielbiałam układać krzyżówki, teraz niestety nie wychodzi mi to tak fajnie 🙁 Pamiętam jak obkładałam się stosem przeróżnych encyklopedii, słowników i tworzyłam (wtedy o komputerze nawet mi się nie śniło).

Na Pazylu są też oczywiście moje zagadki 🙂

nr 1117, 1138, 1160, 1177, 1191, 1200, 1216, 1233, 1249, 1261, 1273.

Oczywiście polecam wszystkie, nie tylko mojej „produkcji”- każdy znajdzie coś dla siebie 😉